Bosonodzy czarodzieje, czyli Indie na igrzyskach w Londynie

Indie wychodzą z cienia

Po odzyskaniu niepodległości przez Indie w 1947 r. AIFF zintensyfikowało działania, żeby stać się członkiem FIFA. Cel osiągnięto już w 1948 r. i w tym samym roku piłkarze z Indii mieli po raz pierwszy pokazać się szerszej publiczności. Drużyna narodowa została zgłoszona do pierwszych powojennych letnich igrzysk olimpijskich w Londynie.

Mimo że już od 1930 r. rozgrywano piłkarskie mistrzostwa świata, to futbol na igrzyskach ciągle jeszcze cieszył się sporym uznaniem. Zwłaszcza dla krajów z peryferii światowej piłki turnieje olimpijskie były doskonałą okazją do zaprezentowania się szerszej publiczności. Podobnie było z reprezentacją Indii, która chciała pokazać się z jak najlepszej strony.

Dodatkową motywację stanowił fakt, że igrzyska w Londynie odbywały się niespełna rok po odzyskaniu przez Indie niepodległości. Sportowcy mogli więc wreszcie wystąpić bez ciężaru kolonizacji na plecach. Do Europy wysłano składającą się tylko z mężczyzn 79-osobową reprezentację. Największymi gwiazdami byli oczywiście laskarze i to z ich występem wiązano najwięcej nadziei. Pozostali sportowcy mieli za zadanie godnie reprezentować swój kraj i zebrać doświadczenie, które miało zaprocentować w przyszłości. Piłkarze nie zamierzali jednak pozostawać w cieniu swoich reprezentacyjnych kolegów i chcieli udowodnić, że sport w Indiach to dużo więcej niż tylko hokej na trawie.

Początkowo do turnieju zgłosiły 23 reprezentacje. Z Azji, oprócz Indii, chęć udziału zgłosiły jeszcze Afganistan, Birma, Chiny, Korea, Pakistan i Palestyna. Z uwagi na tak dużą liczbę zgłoszeń organizatorzy postanowili przeprowadzić rundę wstępną, w której miało wziąć udział czternaście drużyn. Zwycięzcy siedmiu wstępnych pojedynków mieli dołączyć do pozostałych dziewięciu zespołów, które miały wolny los.

Po przeprowadzonym 17 czerwca w Zurychu losowaniu okazało się, że Indie w swoim pierwszym olimpijskim boju będą się mierzyć z Birmą. Jednakże do pojedynku nie doszło. Od zakończenia wojny minęły ledwie trzy lata i wiele krajów ciągle zmagało się z rozmaitymi problemami. Nie obyło się więc bez rezygnacji kilku z nich. Przed rozpoczęciem zmagań wycofały się drużyny Pakistanu, Palestyny, Węgier, Polski (mimo że piłkarze zdążyli już złożyć olimpijskie ślubowanie) i właśnie Birmy. Dzięki temu Indie swój udział w igrzyskach mogły zacząć od pierwszej rundy, w której ich przeciwnikiem była reprezentacja Francji.