Kanada i jej debiut na mundialu

Na peryferiach światowej piłki

21 czerwca 1926 r. władze piłkarskie Kanady podjęły decyzję, że Dominion of Canada Football Association, która dziś jest znana jako Canadian Soccer Association, opuści szeregi FIFA. Z tego też względu próżno szukać występów Kanady w eliminacjach do pierwszych turniejów o mistrzostwo świata. Na dodatek przez niemal trzy kolejne dekady reprezentacja nie rozegrała żadnego oficjalnego spotkania.

W 1937 r. w Dallas w Teksasie odbywała się wystawa Greater Texas & Pan-American Exposition, której towarzyszyły również skromne zawody sportowe w kilku dyscyplinach. Odbył się też miniturniej piłki nożnej, w którym udział wzięły trzy ekipy – z USA, Kanady i Argentyny. Gospodarzy reprezentował zespół Highlanders Football Club z Trenton w New Jersey, Argentyńczycy przysłali drużynę złożoną z graczy występujących w niższych ligach, a barw Kanady bronił Winnipeg Irish Club. 16 lipca Kanadyjczycy wygrali z Amerykanami 3:2, a dwa dni później otrzymali srogą lekcję futbolu od Argentyńczyków, którzy rozbili ich aż 8:1. Przez kolejne dekady kontakt kanadyjskiego futbolu z zagranicą był praktycznie żaden. Niektórzy imprezę w Dallas uważają za protoplastę Igrzysk Panamerykańskich, których pierwsza edycja odbyła się w 1951 r. w Buenos Aires.

W lipcu 1946 r. w Winnipeg odbyło się zebranie włodarzy kanadyjskiego futbolu, na którym zapadła decyzja o ponownym dołączeniu do FIFA, co oficjalnie nastąpiło dwa lata później. W 1957 r. Kanada po raz pierwszy wzięła udział w eliminacjach do mistrzostwa świata. Jej grupowymi rywalami były zespoły USA i Meksyku. Premierowy występ w walce o bilety do Szwecji wypadł nadspodziewanie dobrze, bo w Toronto Kanada wygrała 5:1 z USA. Niestety z powodu problemów finansowych niemożliwe okazało się rozegranie spotkania z Meksykiem na własnym terenie i z konieczności oba mecze odbyły się w México City. Gospodarze wygrali 3:0 i 2:0 i to oni awansowali do rundy finałowej. Kanadyjczykom na pocieszenie pozostała druga wygrana nad USA w Saint Louis 3:2.

Z eliminacji do turnieju w Chile Kanadyjczycy się wycofali, a do kwalifikacji na mistrzostwa w Anglii w ogóle się nie zgłosili. Na arenę międzynarodową wrócili w czerwcu 1967 r. W pierwszej rundzie eliminacji do turnieju olimpijskiego w Meksyku mierzyli się wówczas z reprezentacją Kuby. Oba mecze rozegrano w Edmonton w Kanadzie. Pierwsze starcie zakończyło się remisem 1:1, ale w drugim górą byli Kubańczycy, którzy wygrali 2:1.

Na okazję do rewanżu nie trzeba było długo czekać, bo ta nadarzyła się już pod koniec lipca w Winnipeg przy okazji V edycji Igrzysk Panamerykańskich. Kanada trafiła do grupy B, gdzie jej rywalami były reprezentacje Bermudów, USA i właśnie Kuby. Gospodarze zmagania rozpoczęli od starcia z Kubańczykami, którym udanie zrewanżowali się za porażkę sprzed miesiąca i wygrali 2:1. W takim samym stosunku pokonali w kolejnym meczu USA, czym zapewnili sobie wyjście z grupy. W ostatnim meczu zremisowali 2:2 z Bermudami i mogli szykować się do występu w półfinale. Tam ich rywalem był Meksyk. Niestety 1 sierpnia w obecności 11 tys. kibiców ulegli rywalom 1:2. Humorów nie poprawił im też z pewnością mecz o trzecie miejsce, w którym musieli uznać wyższość reprezentacji Trynidadu i Tobago. Wyspiarze pewnie wygrali 4:1, a Kanadyjczykom pozostało zadowolić się czwartą lokatą.

To nie koniec tekstu! Przejdź na następną stronę i czytaj dalej…