Fabio Cannavaro – obrońca ozłocony

Czas czytania: 7 m.

Chrzest na Wembley

To wraz z drużyną ze Stadio Ennio Tardini sięgnął po swoje pierwsze piłkarskie trofea: Puchar UEFA, Superpuchar Włoch oraz Coppa Italia (dwukrotnie). Na mistrzostwo krajowe wciąż musiał jednak poczekać.

W drużynie narodowej Cannavaro zadebiutował w styczniu 1997 roku w towarzyskim starciu z Irlandią Północną, ale prawdziwy chrzest bojowy miał przeżyć miesiąc później. Liczne kontuzje w kadrze Italii spowodowały, że znalazł się w wyjściowym składzie przeciwko Anglii.

Mecz rozgrywany był na Wembley, a gospodarze w swoich szeregach mieli Alana Shearera, który w tamtym czasie uważany był za najlepszego napastnika na świecie. Brytyjscy dziennikarze byli przekonani, że snajper Newcastle zabawi się z niedoświadczonym defensorem i pożre go niczym neapolitańską pizzę. Cannavaro miał jednak na ten mecz inny pomysł – Włosi wygrali po golu Gianfranco Zoli i zachowali czyste konto, a Shearer ani razu nie zagroził ich bramce.

Pierwszym turniejem Fabio był mundial 1998 we Francji, na który Squadra Azzura pojechała pod wodzą Cesare Maldiniego, ojca Paolo. Zaliczył tam udane występy, ale Italia wróciła do domu po przegranym w rzutach karnych pojedynku z gospodarzem mistrzostw, czyli Francją.

Zdecydowanie lepiej Włosi wypadli dwa lata później, w czasie Euro rozgrywanego w Belgii i Holandii. Tam stracili zaledwie dwa gole i doszli aż do finału, który jednak po dogrywce przegrali… z Francuzami. Rewanż na ekipie Trójkolorowych wzięli dopiero w 2006 roku. Mistrzostwa Europy 2000 Cannavaro zakończył ze srebrnym medalem i został także wybrany do Drużyny Turnieju (razem z trzema kolegami z kadry: Francesco Toldo, Paolo Maldinim oraz Francesco Tottim).

Rozmawianie o wzroście Fabio ma tyle sensu, co rozmowy o mgle w Mediolanie. Kiedy z nim grałem, nigdy nie odczuwałem tego, że jest niski, ponieważ potrafi skakać wyżej niż inni. Jest również doskonały w główkowaniu. – Alessandro Nesta, który występował z Cannavaro w kadrze Włoch.

Charyzma i zdolności przywódcze Fabio zostały docenione w 2002 roku – po zakończeniu reprezentacyjnej kariery przez Maldiniego, to właśnie on odziedziczył po nim opaskę kapitana. W tej roli wystąpił czasie spotkania z Serbią i Czarnogórą (2004 rok) – mecz rozgrywany był w jego rodzinnym Neapolu, a on dostał od publiczności owację na stojąco.

Rok 2002 to także moment pożegnania z Parmą, której barw bronił w ponad 250 występach we wszystkich rozgrywkach. Przeszedł do Interu, a transfer zamknął się w kwocie 23 milionów euro. Mediolańczycy byli zmuszeni do przebudowania swojego zespołu po tym, jak klub na rzecz Realu Madryt opuścił Ronaldo.

Na stadionie Giuseppe Meazzy spotkał się Cannavaro z dwoma byłymi kolegami z Parmy – Francesco Coco oraz Hernanem Crespo. Przygoda Fabio nie trwała jednak długo, bo zaledwie dwa sezony, w których czasie największym osiągnięciem drużyny było wicemistrzostwo Włoch oraz półfinał Ligi Mistrzów. Sam bohater artykułu zawsze w negatywny sposób wypowiada się o swoim pobycie w Mediolanie.

Kuba Godlewski
Kuba Godlewski
Licencjat filologii polskiej. Początkujący trener. Kibic Manchesteru United i cichy wielbiciel czarnych koszul Diego Simeone.

Więcej tego autora

Powiązane

Advertismentspot_img

Najnowsze

Strzał na bramkę — magazyn młodych piłkarzy i piłkarek #4

Strzał na bramkę to wydawnictwo, które ma trafiać do najmłodszych fanów piłki - oto nasza opinia na temat kwartalnika.

Ranking: Najlepsze występy Polaków w Lidze Mistrzów

Zastanawiałeś się kiedyś nad tym, jakie były najlepsze występy Polaków w Lidze Mistrzów? Ten artykuł pomoże ci znaleźć na to odpowiedź.

David Beckham – piłka, skandale i wielka kasa

David Beckham to ikona sportowego showbiznesu. Świetny skrzydłowy posyłający rzuty wolne w miejsca, w które dokładnie chciał. Bardziej piłkarz czy celebryta?